Resultaten

VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; POËZIE; KUNST EN CULTUUR

Objectnr. 12458

Rijmprent met afbeelding van moeder en huilend kind met daarachter beelden van de verschillende vormen van Duitse onderdrukking. Daaronder een vers over de zeer ondankbare houding van het volk waarvan de kinderen voor de oorlog
als vluchteling in Nederland zijn opgenomen. Onwerp K.L. Links, clandestiene uitgave door Trouw, Den Haag, maart 1945.

HEINE, F.; JODENVERVOLGING; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; PERSOONSREGISTRATIE; CONCENTRATIEKAMP, WESTERBORK; CONCENTRATIEKAMP, THERESIENSTADT

Objectnr. 12489

Archief van F. Heine. Fedor Heine. Jodenvervolging.

Als Joodse vluchteling uit Duitsland was Fedor Heine statenloos.

Uit het bescheiden archief blijkt dat Heine op 77-jarige leeftijd van kamp Westerbork naar kamp Theresienstadt werd getransporteerd.

NUSSBAUM, M.I.; JODENVERVOLGING; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JOODSE RAAD

Objectnr. 10147

Archief van Max Nussbaum [in sommige stukken 'Max Israel Nussbaum'] (Dermbach, 10 juni 1908 - Amsterdam, 17 oktober 1966). Jodenvervolging.

Max Nussbaum was gehuwd met een niet-Joodse vrouw. En hoewel de positie van gemengd gehuwden in Nederland nogal onduidelijk was en er wel degelijk gemengd gehuwden zijn gedeporteerd, kon deze status enige bescherming bieden. Zo was Nussbaum eens bij een razzia opgepakt, maar is hij vrijgekomen toen hij kon bewijzen dat hij gemengd gehuwd was. Tegen het einde van de oorlog werden groepen gemengd gehuwden in Nederland tewerkgesteld; bij het Bosplan in Amsterdam en volgens plan ook in Meppel, maar dit ging niet door, omdat de treinen niet meer reden. Max Nussbaum stond daarnaast op de Palestina-uitwisselingslijst. Op deze lijst konden mensen komen die al familie in Palestina hadden. Een deel van hen is uiteindelijk naar het kamp Bergen-Belsen gedeporteerd.

In deze collectie zijn stukken te vinden die specifiek met de situatie van gemengd gehuwden te maken hebben, maar ook algemene documenten betreffende de jodenvervolging, bijvoorbeeld het registreren van Joodse bedrijven.

ZWITSERLAND; POTIRAY, H.; TRICHT, A.G. VAN; INTERNERINGSKAMP, COSSONAY; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; BOSCH VAN ROSENTHAL, J.J.B.; ONTSNAPPING

Objectnr. 13318

Groepsfoto, waarop zeker vijftig man poseren, op het werkkamp Cossonay in Zwitserland. De militaire attaché in Bern, generaal A.G. van Tricht en de gezant J.J.B. Bosch van Rosenthal, staan in het midden. Datering 31 augustus 1942.

JODENVERVOLGING; DUITSLAND; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JEUGD; POLITIE, NEDERLANDS

Objectnr. 13792

Zeven foto's (reproducties) met als thema de Jodenvervolging. Datering 1933-'38. De foto's zijn in kranten gepubliceerd geweest.

1. Joodse vluchtelingen uit Duitsland: vader met kinderen en koffer. Opname 1938
2. vier mannen met Davidster op armband op Centraal Station Amsterdam. Opname 1933
3. Joodse kinderen in eerste opvang. opname 1938
4. idem
5. vreemdelingendienst Amsterdam pakt illegale Duitse vluchtelingen op. Opname december 1938
6. uitzetting Duitse vluchtelingen aan de grens. Opname 1938
7. idem

ANTIFASCISME JAREN DERTIG; JODENVERVOLGING; DUITSLAND; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN

Objectnr. 13798

Zeven foto's (reproducties) rond het thema anitfascisme. Opnamen 1933 (?) en 1938.

1-4. protestmeeting in de RAI, 1938. Spreker is Ed. Polak. Collecte voor 'vervolgden wegens geloof en ras'
5-7. protestmeeting in de RAI, 1933 (?) Sprekers zijn A. Asscher en D. Cohen.

NOTOWICZ, N.; RADIO, ILLEGAAL LUISTEREN NAAR; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; FOTOGRAFIE, CLANDESTIEN/ILLEGAAL; OORTHUYS, C.

Objectnr. 13818

Foto van Nathan Notowicz, een uit Duitsland gevluchte communist, terwijl hij luistert naar een in een boek verborgen radio. Ongedateerde opname.

STERTZENBACH, W.; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; POLITIEKE STROMING, COMMUNISTISCH; ONDERDUIK; CONCENTRATIEKAMP, WESTERBORK

Objectnr. 15494

Archief van W. Stertzenbach. W. (Werner) Stertzenbach. Jodenvervolging.

Werner Stertzenbach vluchtte in de jaren '30 als Joodse communist uit Duitsland naar Nederland. Werd als illegaal meerdere keren opgepakt en tenslotte overgeleverd aan de Duitse bezetter. Hij wist uit kamp Westerbork te ontsnappen. Werkte verder ondergronds in de verzetsgroep Oosteinde. Hij ging na de oorlog terug naar Duitsland, waar hij als journalist werkte.

Het archief omvat publicaties en correspondentie.

KOK, L.; SWAAB, K.; KOLKMAN, J.W.; JODENVERVOLGING; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; PERPIGNAN; SURINAME

Objectnr. 15631

Archief van Leon Kok (Amsterdam, 18 januari 1894 - Amsterdam, 12 augustus 1984) . Gehuwd met Kaatje Swaab. Jodenvervolging.

Betreft documenten van de Joodse Leon Kok en anderen over zijn vlucht uit Nederland, via Frankrijk en Spanje naar Suriname. In Frankrijk leidden Kok en zijn vrouw Kaatje Swaab (Amsterdam, 26 april 1897 - Amsterdam, 30 juni 1973) enige tijd het Nederlandse vluchtelingenkamp in Le Soler, nabij Perpignan. Ze hadden nauw contact met de Nederlandse consul te Perpignan Joop Kolkman, die vele vluchtelingen bijstond. Eenmaal in Spanje kreeg Kok de leiding over het Joodse vluchtelingentehuis in Paramaribo. Terugkeer naar Amsterdam in 1946.

GEIRINGER, ERICH; ONDERDUIK; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JODENVERVOLGING; SOESTDIJK

Objectnr. 16001

Schilderij, olieverf op linnen op een spieraam, met de toegevoegde titel 'Droeve man met een pul bier'. Portret in halfprofiel, aan een rood-wit geblokte tafel, tegen een groene achtergrond. Van de hand van Erich Geiringer, die dit werk in Soestdijk schilderde, waar hij van medio 1942 tot mei 1944 samen met zijn zoon Heinz zat ondergedoken. Dertig schilderijen van Erich en Heinz, soms op theedoeken geschilderd, zijn oningelijst onder een vloer verstopt en na de oorlog teruggevonden door Geiringers weduwe en dochter. In lijst.

Erich Geiringer (Wenen, 11 november 1901 – Mauthausen, 7 maart 1945) was een succesvolle Joodse zakenman die in 1938 vanwege het toenemende antisemitisme in Oostenrijk met zijn vrouw Elfriede ('Fritzi') en kinderen Eva en Heinz emigreerde. Geiringer trok naar Nederland, waar hij vennoot werd van een Brabantse schoenenfabriek, zijn gezin verbleef aanvankelijk in Brussel. Na het uitbreken van de oorlog wilde Geiringer zijn vrouw en kinderen naar Nederland halen. Dat lukte in februari 1940, het gezin kwam in Amsterdam op het Merwedeplein 46-I te wonen. In juli 1942, kort nadat Heinz een oproep kreeg om zich te melden voor tewerkstelling in Duitsland, dook het gezin onder. Fritzi en Eva kwamen op een adres in Amsterdam-Zuid, Erich en Heinz bij het echtpaar Katee-Walda in Soestdijk, aan de Noorderweg 11. Erich en Heinz gingen schilderen en maakten ook gedichten. Omdat hun onderduikgeefster Katee steeds meer geld ging vragen, moesten Erich en Heinz na circa twee jaar op zoek naar een ander onderduikadres. In Amsterdam werden ze ondergebracht op het adres Kerkstraat 225-II, maar vielen ze in de handen van een groep verraders bestaande uit Branca Simons, Miep Braams en Wim Houthuys, die hen vrijwel direct aan de SD uitleverde. Houthuys verraadde ook Fritzi en Eva, die op 16 mei 1944 worden gearresteerd. Hij was achter hun onderduikadres aan de Jacob Obrechtstraat 79B gekomen door ze te volgen nadat ze Erich en Heinz hadden opgezocht. Vanuit Kamp Westerbork werd het gezin op 19 mei 1944 naar Auschwitz gedeporteerd. Fritzi en Eva overleefden en keerden via de Sovjet-Unie terug naar Nederland, Erich en Heinz zijn op het eind van de oorlog omgekomen in (de buurt van) Mauthausen.

GEIRINGER, H.; ONDERDUIK; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JODENVERVOLGING; SOESTDIJK

Objectnr. 16002

Schilderij, olieverf op doek, met de toegevoegde titel 'Interieur met een man'. Een man zit in een fauteuil bij een haardvuur te lezen. Intieme sfeer. Van de hand van Heinz Geiringer. Op de keerzijde schilderde hij een stilleven met bloemen. Ongedateerd, geschilderd in de periode medio 1942-mei 1944, toen Geiringer samen met zijn vader zat ondergedoken in Soestdijk.

Heinz Felix Geiringer (Wenen, 12 juli 1926 – Mauthausen, 26 april 1945) zat van medio 1942 tot mei 1944 samen met zijn vader Erich ondergedoken in Soestdijk. Daar maakten ze o.a. schilderijen en gedichten. Vader en zoon zouden de oorlog niet overleven. Dertig schilderijen van Erich en Heinz, soms op theedoeken geschilderd, zijn oningelijst onder een vloer verstopt en na de oorlog teruggevonden door Geiringers weduwe en dochter. Heinz' vader Erich Geiringer (Wenen, 11 november 1901 – Mauthausen, 31 januari 1945) was een succesvolle Joodse zakenman die in 1938 vanwege het toenemende antisemitisme in Oostenrijk met zijn vrouw Elfriede ('Fritzi') en kinderen Eva en Heinz emigreerde. Geiringer trok naar Nederland, waar hij vennoot werd van een Brabantse schoenenfabriek, zijn gezin verbleef aanvankelijk in Brussel. Na het uitbreken van de oorlog wilde Geiringer zijn vrouw en kinderen naar Nederland halen. Dat lukte in februari 1940, het gezin kwam in Amsterdam op het Merwedeplein 46-I te wonen. In juli 1942, kort nadat Heinz een oproep kreeg om zich te melden voor tewerkstelling in Duitsland, dook het gezin onder. Fritzi en Eva kwamen op een adres in Amsterdam-Zuid, Erich en Heinz bij het echtpaar Katee-Walda in Soestdijk, aan de Noorderweg 11. Erich en Heinz gingen schilderen en maakten ook gedichten. Omdat hun onderduikgeefster Katee steeds meer geld ging vragen, moesten Erich en Heinz na circa twee jaar op zoek naar een ander onderduikadres. In Amsterdam werden ze ondergebracht op het adres Kerkstraat 225-II, maar vielen ze in de handen van een groep verraders bestaande uit Branca Simons, Miep Braams en Wim Houthuys, die hen vrijwel direct aan de SD uitleverde. Houthuys verraadde ook Fritzi en Eva, die op 16 mei 1944 worden gearresteerd. Hij was achter hun onderduikadres aan de Jacob Obrechtstraat 79B gekomen door ze te volgen nadat ze Erich en Heinz hadden opgezocht. Vanuit Kamp Westerbork werd het gezin op 19 mei 1944 naar Auschwitz gedeporteerd. Fritzi en Eva overleefden en keerden via de Sovjet-Unie terug naar Nederland, Erich en Heinz zijn op het eind van de oorlog omgekomen in (de buurt van) Mauthausen.

GEIRINGER, H.; ONDERDUIK; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JODENVERVOLGING; SOESTDIJK

Objectnr. 16003

Schilderij, olieverf, marouflage op hardboard, met de toegevoegde titel 'Stilleven': een voorstelling van een opengeslagen boek, een brandende kaars en een ganzenveer op een tafel. Diagonale beeldopbouw. In lichtbruine houten lijst. Van de hand van Heinz Geiringer. Ongedateerd, geschilderd in de periode medio 1942-mei 1944, toen Geiringer samen met zijn vader zat ondergedoken in Soestdijk.

Heinz Felix Geiringer (Wenen, 12 juli 1926 – Mauthausen, 26 april 1945) zat van medio 1942 tot mei 1944 samen met zijn vader Erich ondergedoken in Soestdijk. Daar maakten ze o.a. schilderijen en gedichten. Vader en zoon zouden de oorlog niet overleven. Dertig schilderijen van Erich en Heinz, soms op theedoeken geschilderd, zijn oningelijst onder een vloer verstopt en na de oorlog teruggevonden door Geiringers weduwe en dochter. Heinz' vader Erich Geiringer (Wenen, 11 november 1901 – Mauthausen, 31 januari 1945) was een succesvolle Joodse zakenman die in 1938 vanwege het toenemende antisemitisme in Oostenrijk met zijn vrouw Elfriede ('Fritzi') en kinderen Eva en Heinz emigreerde. Geiringer trok naar Nederland, waar hij vennoot werd van een Brabantse schoenenfabriek, zijn gezin verbleef aanvankelijk in Brussel. Na het uitbreken van de oorlog wilde Geiringer zijn vrouw en kinderen naar Nederland halen. Dat lukte in februari 1940, het gezin kwam in Amsterdam op het Merwedeplein 46-I te wonen. In juli 1942, kort nadat Heinz een oproep kreeg om zich te melden voor tewerkstelling in Duitsland, dook het gezin onder. Fritzi en Eva kwamen op een adres in Amsterdam-Zuid, Erich en Heinz bij het echtpaar Katee-Walda in Soestdijk, aan de Noorderweg 11. Erich en Heinz gingen schilderen en maakten ook gedichten. Omdat hun onderduikgeefster Katee steeds meer geld ging vragen, moesten Erich en Heinz na circa twee jaar op zoek naar een ander onderduikadres. In Amsterdam werden ze ondergebracht op het adres Kerkstraat 225-II, maar vielen ze in de handen van een groep verraders bestaande uit Branca Simons, Miep Braams en Wim Houthuys, die hen vrijwel direct aan de SD uitleverde. Houthuys verraadde ook Fritzi en Eva, die op 16 mei 1944 worden gearresteerd. Hij was achter hun onderduikadres aan de Jacob Obrechtstraat 79B gekomen door ze te volgen nadat ze Erich en Heinz hadden opgezocht. Vanuit Kamp Westerbork werd het gezin op 19 mei 1944 naar Auschwitz gedeporteerd. Fritzi en Eva overleefden en keerden via de Sovjet-Unie terug naar Nederland, Erich en Heinz zijn op het eind van de oorlog omgekomen in (de buurt van) Mauthausen.

GEIRINGER, ERICH; ONDERDUIK; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JODENVERVOLGING; SOESTDIJK

Objectnr. 16005

Schilderij, olieverf, marouflage op hardboard, met de toegevoegde titel 'Portret van een non'. Van de hand van Erich Geiringer, die dit werk in Soestdijk schilderde, waar hij van medio 1942 tot mei 1944 samen met zijn zoon Heinz zat ondergedoken. De kunstenaar vergelijkt zijn isolement met het vrijwillige isolement van een kloosterlinge. Dertig schilderijen van Erich en Heinz, soms op theedoeken geschilderd, zijn oningelijst onder een vloer verstopt en na de oorlog teruggevonden door Geiringers weduwe en dochter. In lichtbruine houten lijst.

Erich Geiringer (Wenen, 11 november 1901 – Mauthausen, 7 maart 1945) was een succesvolle Joodse zakenman die in 1938 vanwege het toenemende antisemitisme in Oostenrijk met zijn vrouw Elfriede ('Fritzi') en kinderen Eva en Heinz emigreerde. Geiringer trok naar Nederland, waar hij vennoot werd van een Brabantse schoenenfabriek, zijn gezin verbleef aanvankelijk in Brussel. Na het uitbreken van de oorlog wilde Geiringer zijn vrouw en kinderen naar Nederland halen. Dat lukte in februari 1940, het gezin kwam in Amsterdam op het Merwedeplein 46-I te wonen. In juli 1942, kort nadat Heinz een oproep kreeg om zich te melden voor tewerkstelling in Duitsland, dook het gezin onder. Fritzi en Eva kwamen op een adres in Amsterdam-Zuid, Erich en Heinz bij het echtpaar Katee-Walda in Soestdijk, aan de Noorderweg 11. Erich en Heinz gingen schilderen en maakten ook gedichten. Omdat hun onderduikgeefster Katee steeds meer geld ging vragen, moesten Erich en Heinz na circa twee jaar op zoek naar een ander onderduikadres. In Amsterdam werden ze ondergebracht op het adres Kerkstraat 225-II, maar vielen ze in de handen van een groep verraders bestaande uit Branca Simons, Miep Braams en Wim Houthuys, die hen vrijwel direct aan de SD uitleverde. Houthuys verraadde ook Fritzi en Eva, die op 16 mei 1944 worden gearresteerd. Hij was achter hun onderduikadres aan de Jacob Obrechtstraat 79B gekomen door ze te volgen nadat ze Erich en Heinz hadden opgezocht. Vanuit Kamp Westerbork werd het gezin op 19 mei 1944 naar Auschwitz gedeporteerd. Fritzi en Eva overleefden en keerden via de Sovjet-Unie terug naar Nederland, Erich en Heinz zijn op het eind van de oorlog omgekomen in (de buurt van) Mauthausen.

GEIRINGER, ERICH; ONDERDUIK; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JODENVERVOLGING; SOESTDIJK

Objectnr. 16006

Schilderij, olieverf, marouflage op hardboard, met de toegevoegde titel 'Monnik in een klooster'. Een monnik in wit habijt loopt door een kloostergang met zuilen. Van de hand van Erich Geiringer, die dit werk in Soestdijk schilderde, waar hij samen met zijn zoon Heinz van medio 1942 tot mei 1944 zat ondergedoken. De kunstenaar vergelijkt zijn isolement met het vrijwillige isolement van een kloosterling. Dertig schilderijen van Erich en Heinz, soms op theedoeken geschilderd, zijn oningelijst onder een vloer verstopt en na de oorlog teruggevonden door Geiringers weduwe en dochter. In lichtbruine houten lijst.

Erich Geiringer (Wenen, 11 november 1901 – Mauthausen, 7 maart 1945) was een succesvolle Joodse zakenman die in 1938 vanwege het toenemende antisemitisme in Oostenrijk met zijn vrouw Elfriede ('Fritzi') en kinderen Eva en Heinz emigreerde. Geiringer trok naar Nederland, waar hij vennoot werd van een Brabantse schoenenfabriek, zijn gezin verbleef aanvankelijk in Brussel. Na het uitbreken van de oorlog wilde Geiringer zijn vrouw en kinderen naar Nederland halen. Dat lukte in februari 1940, het gezin kwam in Amsterdam op het Merwedeplein 46-I te wonen. In juli 1942, kort nadat Heinz een oproep kreeg om zich te melden voor tewerkstelling in Duitsland, dook het gezin onder. Fritzi en Eva kwamen op een adres in Amsterdam-Zuid, Erich en Heinz bij het echtpaar Katee-Walda in Soestdijk, aan de Noorderweg 11. Erich en Heinz gingen schilderen en maakten ook gedichten. Omdat hun onderduikgeefster Katee steeds meer geld ging vragen, moesten Erich en Heinz na circa twee jaar op zoek naar een ander onderduikadres. In Amsterdam werden ze ondergebracht op het adres Kerkstraat 225-II, maar vielen ze in de handen van een groep verraders bestaande uit Branca Simons, Miep Braams en Wim Houthuys, die hen vrijwel direct aan de SD uitleverde. Houthuys verraadde ook Fritzi en Eva, die op 16 mei 1944 worden gearresteerd. Hij was achter hun onderduikadres aan de Jacob Obrechtstraat 79B gekomen door ze te volgen nadat ze Erich en Heinz hadden opgezocht. Vanuit Kamp Westerbork werd het gezin op 19 mei 1944 naar Auschwitz gedeporteerd. Fritzi en Eva overleefden en keerden via de Sovjet-Unie terug naar Nederland, Erich en Heinz zijn op het eind van de oorlog omgekomen in (de buurt van) Mauthausen.

GEIRINGER, H.; ONDERDUIK; VLUCHTELINGEN/EMIGRANTEN; JODENVERVOLGING; SOESTDIJK

Objectnr. 16008

Schilderij, olieverf, marouflage op hardboard, met de toegevoegde titel 'Huilende jongen gebogen over tafel'. Interieurscene met een jongen, een overleden vrouw in een bedstede en een openstaande deur. De kunstenaar stelt zich de dood van zijn moeder voor. In lichtbruine houten lijst. Van de hand van Heinz Geiringer. Ongedateerd, geschilderd in de periode medio 1942-mei 1944, toen Geiringer samen met zijn vader zat ondergedoken in Soestdijk.

Heinz Felix Geiringer (Wenen, 12 juli 1926 – Mauthausen, 26 april 1945) zat van medio 1942 tot mei 1944 samen met zijn vader Erich ondergedoken in Soestdijk. Daar maakten ze o.a. schilderijen en gedichten. Vader en zoon zouden de oorlog niet overleven. Dertig schilderijen van Erich en Heinz, soms op theedoeken geschilderd, zijn oningelijst onder een vloer verstopt en na de oorlog teruggevonden door Geiringers weduwe en dochter. Heinz' vader Erich Geiringer (Wenen, 11 november 1901 – Mauthausen, 31 januari 1945) was een succesvolle Joodse zakenman die in 1938 vanwege het toenemende antisemitisme in Oostenrijk met zijn vrouw Elfriede ('Fritzi') en kinderen Eva en Heinz emigreerde. Geiringer trok naar Nederland, waar hij vennoot werd van een Brabantse schoenenfabriek, zijn gezin verbleef aanvankelijk in Brussel. Na het uitbreken van de oorlog wilde Geiringer zijn vrouw en kinderen naar Nederland halen. Dat lukte in februari 1940, het gezin kwam in Amsterdam op het Merwedeplein 46-I te wonen. In juli 1942, kort nadat Heinz een oproep kreeg om zich te melden voor tewerkstelling in Duitsland, dook het gezin onder. Fritzi en Eva kwamen op een adres in Amsterdam-Zuid, Erich en Heinz bij het echtpaar Katee-Walda in Soestdijk, aan de Noorderweg 11. Erich en Heinz gingen schilderen en maakten ook gedichten. Omdat hun onderduikgeefster Katee steeds meer geld ging vragen, moesten Erich en Heinz na circa twee jaar op zoek naar een ander onderduikadres. In Amsterdam werden ze ondergebracht op het adres Kerkstraat 225-II, maar vielen ze in de handen van een groep verraders bestaande uit Branca Simons, Miep Braams en Wim Houthuys, die hen vrijwel direct aan de SD uitleverde. Houthuys verraadde ook Fritzi en Eva, die op 16 mei 1944 worden gearresteerd. Hij was achter hun onderduikadres aan de Jacob Obrechtstraat 79B gekomen door ze te volgen nadat ze Erich en Heinz hadden opgezocht. Vanuit Kamp Westerbork werd het gezin op 19 mei 1944 naar Auschwitz gedeporteerd. Fritzi en Eva overleefden en keerden via de Sovjet-Unie terug naar Nederland, Erich en Heinz zijn op het eind van de oorlog omgekomen in (de buurt van) Mauthausen.